loading...

Zarządzanie ściółką – będące elementem wewnętrznego bezpieczeństwa biologicznego i higieny – przyczynia się do optymalizacji kontroli zagrożeń dla zdrowia w hodowli zwierząt.

Materiały ściółkowe i zastosowanie:

W zależności od gatunku i obszaru materiały ściółkowe mogą mieć różne/zróżnicowane pochodzenie. Główne materiały to słoma, trociny lub bezpośrednio podłoga. Ponieważ zwierzęta mają z nią bezpośredni kontakt – w zależności od gatunku – główną rolą ściółki stosowanej w gospodarstwach jest zapewnienie zwierzętom komfortu poprzez izolację termiczną, pochłanianie wilgoci i zapobieganie patologiom. Ściółka ma również wpływ na zachowanie zwierząt; jej cechy odgrywają ważną rolę w wydajności zwierząt, jakości powietrza i pracy hodowcy. W trakcie chowu w ściółce gromadzą się odchody, w których znajduje się materia organiczna, woda oraz bogata i zróżnicowana mikroflora jelitowa. Oprócz odchodów do gromadzenia się wody przyczyniają się również inne czynniki, takie jak oddychanie zwierząt, utraty wody, kondensacja oraz – czasami – niewłaściwe czyszczenie. Po tygodniach chowu ściółka staje się zatem złożonym środowiskiem sprzyjającym rozwojowi flory mikrobiologicznej.

Niektóre mikroorganizmy pochodzące z przewodu pokarmowego zwierząt nie są bezpośrednio patogenne, ale w dużych ilościach mogą wywoływać problemy z trawieniem u słabych osobników. Jednakże w wydzielinach zwierzęcych lub odchodach (kał lub inne) znajduje się wiele patogenów odpowiedzialnych za infekcje lub choroby pasożytnicze. Aby się rozwijać, bakterie te potrzebują powietrza, optymalnej temperatury i wilgotności.

Rozwój bakterii i pogorszenie jakości ściółki:

Rozwój bakterii zależy między innymi od środowiska ich życia. Na przykład słoma sprzyja rozwojowi paciorkowców, natomiast trociny są dobrym podłożem dla bakterii coli. Poza stężeniem zarazków wydalanych przez zwierzęta (kał, mocz, wydzielina z macicy i pochwy…) dynamikę zanieczyszczenia ściółki (wzrost liczby zarazków) przyspiesza wilgoć (niewystarczająca wentylacja) i/lub zagęszczenie (nadmierne ściółkowanie, niewystarczające czyszczenie). Zawilgocenie ściółki powstaje głównie w wyniku nawadniania i wydalania. Ale może również być wynikiem mokrych warunków pogodowych, oddychania zwierząt, złej wentylacji budynku, hermetycznej podłogi pod ściółką, kondensacji i procesu czyszczenia. Niezależnie od składu ściółki, rozwojowi bakterii sprzyja kombinacja 3 czynników: obecność powietrza, optymalna temperatura i wysoki poziom wilgotności.

Ponadto połączenie temperatury, pH i wilgoci tworzy środowisko sprzyjające rozkładu mocznika pochodzącego z wydalania i prowadzi do wyższego stężenia amoniaku w oborze. Emisja amoniaku powoduje następnie degradację środowiska zwierząt i rolników.

Konsekwencje zarządzania ściółką:

Wszystkie te czynniki łącznie obniżają jakość ściółki i powodują u zwierząt problemy np. z oddychaniem, trawieniem, poruszaniem się. W istocie, chorobom, takim jak zmiany na poduszkach stóp, pęcherze na piersiach i martwicze zapalenie jelit u drobiu, zapalenie sutka i kulawizna u bydła oraz zapalenie błony śluzowej macicy u macior, można efektywnie zapobiegać przy odpowiednim zarządzaniu ściółką. Jest to podstawowy element higieny i bezpieczeństwa biologicznego!

Odkryj nasze rozwiązanie do kondycjonowania ściółki PURlite